Autonomie én verbondenheid: kan het allebei?
Werk als rustpunt
‘Mijn werk is mijn ontspanning,’ zegt Melissa. Dat klinkt misschien vreemd, tot je hoort hoe haar dag begint: drie kinderen, waarvan twee voetbaljongens, en een huishouden dat nooit stilstaat. ‘Van half zes tot half acht is het jagen tegen de klok. En dan ga ik werken – en begint de tijd waarin ik het ene zorgzaam na het andere kan doen. Tijd nemen om er voor de mensen te zijn. Rust vinden in mijn hoofd.’
Net als de meeste huishoudhulpen bij Contenti, kiest Melissa zelf wanneer ze werkt, hoeveel uren ze werkt en hoe ze haar werk aanpakt. ‘Zolang ik mijn werk goed doe en alles in orde is, ben ik mijn eigen baas’, zegt ze. Ook collega Elly waardeert de autonomie die zo typisch is voor huishoudhulpen. Al dertig jaar in het vak, weet ze wat haar ligt. ‘Zelf mijn dagen kiezen, mijn uren bepalen – dat maakt dat ik dit werk graag blijf doen.’
Alleen tussen mensen
Toch zijn ze het er allebei over eens: je staat er vaak alleen voor. En dat is niet altijd makkelijk. ‘Ik heb fantastische klanten,’ zegt Melissa, ‘maar soms wil je gewoon eens iets kwijt. Iets raars dat gebeurt. Een gevoel. Een vraag.’ Ze mist het om collega’s echt te kennen. ‘We zijn met honderden, maar vaak weet ik niet eens wie dat zijn.’
Elly ervaart wat meer verbondenheid. Via WhatsApp, bijvoorbeeld. ‘Daar stel ik al eens een vraag. Of ik hoor hoe het met iemand gaat.’
Wat zou jij doen?
Dat is wat Melissa mist. ‘Iemand bij wie ik af en toe eens even kan afchecken: wat zou jij doen in mijn plaats?’ Ze kijkt naar Elly. ‘Jij hebt meer contact met collega’s?’
Elly glimlacht. ‘Ik kijk altijd uit naar het werkoverleg. Samen met collega’s een broodje eten, nieuwtjes uitwisselen, vragen voorleggen aan elkaar. En we hebben met ons team een Whatsapp groep. Dat werkt goed.’
Melissa herkent het: ‘Dat werkoverleg is inderdaad een verbindend moment.’ Een Whatsapp groep inspireert haar wel. ‘Misschien zou dat ook voor onze groep wel werken. Ik kan dat eens voorstellen.’
‘Ja,’ zegt Elly, ‘je moet niet op het initiatief van een ander wachten. Als jij het mist, dan mist een ander het misschien ook.’
Een kleine stap naar elkaar
Soms is het gewoon een korte babbel met een collega al genoeg. Een vraag delen. Of iemand een hartje sturen na een lastige werkdag. En misschien begint het daar: bij het besef dat verbondenheid niet alleen komt van collega’s of de organisatie – maar ook van jezelf.
Autonomie en verbondenheid lijken tegenpolen, en zijn dat niet. Vrijheid en nabijheid kunnen samengaan. Autonome mensen stellen gelijkwaardige relaties op prijs. En dat begint meestal heel gewoontjes.
Met een vraag.
Een gesprek.
Of zo’n klein berichtje als:
‘Hoi lieve collega, hoe gaat het met jou vandaag?’
